|
“Paspoppen op het treinstation”
Wat is dat toch eigenlijk met die adventure games? Het is een genre dat al zo lang ongewijzigd is en bestaat sinds het begin der tijden. Daarnaast roept het ook continu om vernieuwing, de belangrijkste daarvan waarschijnlijk bewegingsvrijheid zijnde in plaats van het klikken op pijltjes om je voort te bewegen. Het rare is echter: de games blijven (wanneer het een goede adventure betreft) toch steeds weer boeien.
Meneer de inspecteur
Dark Fall: Lost Souls is ook weer zo’n geval dat op het eerst nogal ouderwets lijkt. Je beweegt je voort door op vingertjes in een bepaalde richting te klikken en bent continu de omgeving aan het afzoeken naar voorwerpen die je op je reis mogelijk nodig hebt. Ook zul je continu zitten te prutsen om bepaalde puzzels op te lossen en voorwerpen te combineren. Het mooie aan deze adventure games is echter dat ze vaak wel een goed verhaal kunnen opzetten. Adventure games vormen immers een perfecte gelegenheid om een goed verhaal te vertellen. Dit komt veelal door de opzet van het spel, waarin je langzaamaan dichter in de buurt komt bij het oplossen van een mysterie.
In Dark Fall: Lost Souls ben jij meneer de inspecteur. Geen naam, gewoon meneer inspecteur. Meneer inspecteur reist af naar het Britse dorpje Dowerton omdat daar vijf jaar terug het meisje Amy Haven vermist is geraakt terwijl ze vrolijk zat te schommelen. Nu schijnen er echter een stel straatschoffies te zijn die beweren haar bij het verlaten treinstation uit de tweede wereldoorlog te hebben gezien. Ieder verstandig mens snapt nu dat je daar niet heen moet, want wanneer een meisje dat vijf jaar lang vermist is, gezien wordt op een verlaten treinstation waarvan men zegt dat het er spookt, weet je dat er hier iets niet helemaal pluis is.
Vastzittende doodskisten
Meneer de inspecteur heeft ze jammer genoeg niet allemaal op een rijtje en stapt vrolijk naar binnen, waarna jij al snel achter het stuur wordt gezet. De gameplay van Lost Souls lijkt erg veel op die van menig ander adventure game: je verzamelt een flinke riedel aan items en probeert paniekerig, wanneer je een nieuw item vindt, die te combineren met een ander. Wanneer dit soort dingen meestal niet meteen lukken, zal de frustratie al snel stijgen, maar wanneer het dan wel lukt ben je ook weer helemaal blij.
|
| |
Ook zijn sommige items die je tegenkomt ergens in verstopt en dien je bijvoorbeeld een deksel te verwijderen. Wanneer je snapt hoe je zoiets moet doen werkt het prima, maar ik heb me toch zitten ergeren aan de eerste ruimte waarin ik terecht kwam en ik een klein doodskistje diende te openen. De cursor veranderde namelijk niet wanneer ik er overheen ging en om hem open te maken diende ik de muisknop boven de deksel ingedrukt te houden en vervolgens met de muis heen en weer te zwiepen om de doos open te krijgen. Dergelijke onlogische dingen zijn enorm frustrerend en nemen al snel de wil weg om verder te spelen, wat zonde is, want het had zo makkelijk verholpen kunnen worden.
Meneer schaar
Wat een erg belangrijk voorwerp is, dat je al snel zult tegenkomen is de schaar. Scharen zijn talrijk te vinden in en rondom het treinstation en hotel van Dowerton en dat is maar goed ook, want naast de nodige puzzels die je hiermee dient op te lossen, zul je ze ook nodig hebben om Life Leeches mee van je af te slaan. Je enige wapen is namelijk de schaar dus zullen er een paar lompe steekpartijen plaatsvinden wanneer je besluit er eentje bij zo’n scharminkel in zijn lichaam te jagen. Wees echter wel voorzichtig, want als je te lomp met je schaar omgaat, kan hij breken (dat lijkt een beetje op die reclame waar zo’n vrouw een schaar doorbreekt). Wanneer dat gebeurt en je bent niet in de buurt van een nieuwe schaar, dan kan je een vroegtijdige dood te wachten staan.
Wanneer je die Life Leech dan toch dood hebt, is het allemaal echter weer mooi, want Life Leeches zijn namelijk doden die gevangen zitten tussen twee dimensies. Wanneer je ze dus “vermoord” kunnen ze als geesten verder leven en die zijn veelal bereid jou te helpen op je missie.
|
|
BuBbLeSpEaK
Nu klinkt de beschrijving die ik geef van dit verlaten treinstation jammer genoeg wel een beetje als de zoveelste inspiratieloze horrorgame, maar dat is het dus echt niet. De sfeer in de game is echt geweldig. Alle locaties zijn prachtig vormgegeven en de lichtinval doet de sfeer zeer ten goede. Het feit dat je menig met bloed besmeurde muur tegenkomt en er overal paspoppen liggen die uit kledingwinkels zijn ontsnapt liggen draagt bij aan de creepy vibe. Daarbij komt het feit dat een groot deel van het verhaal verteld wordt via je mobieltje, waarop je sms berichtjes krijgt van ene Echo die in het altijd coole BuBbLeSpEaK geschreven zijn en hoewel dit nou niet bepaald de meest innoverende manier van vertellen is, werkt het wel.
Dark Fall: Lost Souls is in bijna alle opzichten een traditionele adventure game en zal dan ook geen originaliteitprijzen winnen, maar de game zal je wel een geweldige horror ervaring geven en hoewel ik in First Person Adventure games toch graag de mogelijkheid heb om vrij rond te kunnen lopen, werkte de ouderwetse besturing mij toch niet op mijn zenuwen en flitste ook niet constant op en neer. Jammer genoeg kunnen van die onduidelijke fuckups als met die doodskist in het begin de pret al snel bederven, maar wanneer je door zulke zaken heen kunt bijten en niet bang bent voor het genre adventure games in z’n algemeen zul je hier een prima game aan hebben.
|
| Games verdict: |
Eindcijfer
7.7 |
- Sterk verhaal
- Sfeervolle omgevingen
- Lekker puzzelen |
- Soms onlogische handelingen vereist
- Verouderde besturing
- Adventure games zijn niet voor iedereen weggelegd |
|
|
|
Main
Scene It Twilight
Stemmen: 680
