|
“Goed, maar ook verre van perfect”
De introductie van echte co-op actie
Toen de eerste Army of Two de horizon zag bleek dat co-operatieve gameplay toch een hot item leek te gaan worden. Voordat de genoemde titel verscheen was de gameswereld nog niet echt bezaaid met echt veel populaire titels die samen gespeeld konden worden. Tegenwoordig wordt het bijna als een standaard gezien als je co-op kunt spelen met elkaar, zowel offline als in split-screen. Goede voorbeelden daarvan zijn Uncharted 2, Call of Duty: Modern Warfare 2 en natuurlijk Borderlands. Army of Two: The 40th Day zet de oude trend voort in een vernieuwd jasje. Maar of de trendzetter ook vernieuwend genoeg kan blijven met dit tweede deel is nog even de vraag.
Onze brute helden Tyson Rios en Elliot Salem, de altijd brede fitnessboys, zijn in dit deel aanbeland in Shanghai. De stad staat op instorten en onze vrienden willen zo snel mogelijk uit deze crisisstad verdwijnen. Uiteraard heb je hierbij elkaars hulp weer nodig. Een echt concreet en duidelijk verhaal heeft het spel niet en deze voegt dan ook niet echt veel waarde toe aan de campagne mode, die overigens erg kort is. Binnen een uur of 6 heb je deze wel uitgespeeld en dat is toch echt te kort voor deze tijd. In de campaign mode heb je enkele keuzes die je kunt maken. Laat je een kind een sniper pakken ten kosten van zijn leven? Executeer je iemand op brute wijze zonder ook maar enige reden? Het zijn allemaal morele keuzes die je moet maken, maar welke totaal geen toevoeging vormen aan het verhaal, of ook de gameplay iets wijzigen. Het verhaal loopt gefundeerd exact hetzelfde verder, en dat komt de replay waarde natuurlijk niet echt ten goede. Wat dat betreft doet de game niet veel nieuws.
Een M4 zoals jij het wilt
Wat wel nieuw is zijn de wapenfeatures die zijn toegevoegd. Je kunt je M4, of welk wapen je ook wilt, tot in detail customizen. Geef je wapen een nieuwe skin, voeg een scope toe, verander de demper of kogels die je gebruikt bij het knallen op je tegenstanders. Wat dat betreft heeft men veel details toegevoegd, en deze hebben ook zeker consequenties voor de gameplay. Toevoegingen of verwijderingen kunnen zorgen voor minder accuraatheid, of juist meer of minder recoil, en natuurlijk meer of minder geluidsproductie, waardoor je minder of meer kunt opvallen in de gebieden van oorlog. Maar opvallen doe je in dit spel natuurlijk altijd, behalve in de gebieden waar hostages zich bevinden. Je kunt je tegenstanders taggen, of simpelweg besluipen en snel toeslaan om zo hostages te bevrijden. Deze hostages kun je natuurlijk ook laten barsten, al kost je dit wel het nodige geld, welke je nuttig zou kunnen besteden aan wapens en dergelijke. Het spel bevat zoals in deel 1 al het geval was weer enkele interessante features. Zo kun je doen alsof je dood bent, kun je tegenstanders van achter besluipen en deze vastgrijpen om vervolgens de rest van de squad te dwingen om de wapens neer te leggen en laat je je teammaat deze vastbinden. Het zijn enkele kleine details waarvan er nog meer zijn in dit spel die de gameplay ten goede doen.
|
| |
Je kunt ervoor kiezen om alleen, split-screen of online de campaign mode te spelen. Het is opvallend dat het spel ook alleen leuk kan zijn door de goede A.I. van je medespeler. Je kunt hem vooruit sturen in de actie, dat terwijl je deze niet al te vaak hoeft te helpen met het geven van instructies. De A.I. interpreteert jouw acties en reageert daar op en flankt ook via deze manier. Wat dat betreft bezorgt je A.I. medespeler je niet al te veel zorgen. Daar recht tegenover staat de wat mindere A.I. van de tegenstanders. Ze zijn veelal makkelijk flankbaar, en letten constant maar op één speler, waardoor je makkelijk de standaard tegenstanders en mini-eindbazen kunt verslaan. Bij deze laatstgenoemde moet je meestal iets op de rug van het karakter zien te vernietigen, waardoor een explosie ontstaat en waarmee het einde een feit blijkt voor de opponent. De gameplay van het spel is in het begin nog best even wennen, maar is al snel makkelijk onder de knie te krijgen. Echter is het na een paar uur spelen wel vrij repetitief om constant maar weer die grote menigte aan tegenstanders neer te maaien. Echte diepgang ontbreekt dan ook en dat is een puntje van kritiek. Het is en blijft constant maar weer hetzelfde, missie na missie en het is zo lineair als maar kan. De gevarieerde omgevingen, die uiteenlopen van een dierentuin tot een ziekenhuis, voegen daar niet veel variatie aan toe.
Maar daar heb je altijd nog een multiplayer voor, welke een en ander kan toevoegen. Zo is er de co-op deathmatch mode, waarin je in teams van 2 personen het tegen elkaar opneemt. Verder is er de Control mode, waarin je bepaalde punten in een map moet zien te veroveren en verdedigen, en is er nog Warzone, waarin spelers bepaalde simpele objectives krijgen die ze moeten uitvoeren. De maps zijn over het algemeen erg klein, waardoor je al snel tegenstand mag verwachten. Tevens is er ook nog de Extraction mode, die unlockt kan worden via een game code, en welke volgende maand ook voor iedereen beschikbaar gesteld zal worden.
Onzinnig realistisch
Technisch gezien is Army of Two: The 40th Day best spectaculair. De actie is constant spannend en het customizen van de wapens en de gameplay mogelijkheden zijn best realistisch uitgewerkt. Zo kun je onder andere knielen, dekken achter objecten, en zelfs de kijkhoek van links naar rechts en omgekeerd veranderen. De al genoemde gameplay details daaraan toegevoegd maken het spel best meeslepend. De graphics helpen mee er een actievol geheel van te maken, maar het geluidsaspect weet dat weer een klein beetje te temperen. De geluidseffecten van de guns is te flets en had van mij best wat door mogen dreunen en wat dieper mogen zijn. Het lijken eerder speelgoedgeweertjes die je gebruikt dan echt bruut geschut. En nee, ik ben niet vergeten de demper eraf te halen.
Door de aanwezige if's en but's is Army of Two 2 niet de game geworden waar veel mensen op hoopten. Het spel kreeg ook niet de hype waardoor ook niet echt verwacht mocht worden dat dit een topper zou gaan worden in 2010. Het spel scoort wat betreft gameplay en graphics meer dan voldoende maar is te kort, en biedt te weinig variatie om echt indruk te kunnen maken. De morele keuzes die je ingame kunt maken in de campaign mode zijn daarnaast ook te simplistisch uitgewerkt en hebben totaal geen invloed op het toch al magere verhaal van het spel, wat vooral draait om overleven en schijt hebben aan de rest, of juist niet natuurlijk. Dat ligt in jouw handen, maar zal je weinig kunnen imponeren en vooral geen gevoelens op doen wekken. Door al deze genoemde pluspunten en maar-aspecten komt deze game niet verder dan een ruime voldoende.
|
| Games verdict: |
Eindcijfer
7.0 |
- Customize details van wapens
- Erg degelijke gameplay mogelijkheden
- Actievol |
- Fletse geluiden van de guns
- Korte campaign mode
- Wordt al snel wat eenzijdig |
|
|
|
Main
Scene It Twilight
Stemmen: 676
