|
“Neemt niet de gouden plak mee naar huis”
Het is weer bijna zover
Je kunt de klok er op gelijk zetten, altijd wanneer een nieuw groots sportevent begint, dan komt er ook weer een game uit. Dit jaar is natuurlijk het jaar van het WK voetbal in Zuid-Afrika, maar de niet-voetballiefhebbers kijken natuurlijk veel liever naar Vancouver, die in februari van start zal gaan. Het einde van de winter is nog lang niet voorbij, vooral niet in Canada.
Games gebaseerd op de Olympische (Winter)Spelen worden altijd maar weer gekenmerkt door arcade gameplay, met vaak simpele quick-time events en wat button bashen, zo ook ditmaal. Natuurlijk hoeft dit niet altijd nadelen op te leveren, maar het was voor mij nog even de vraag hoe men ditmaal hier een goede draai aan heeft kunnen geven. Natuurlijk zijn er in het spel weer de nodige sporten te spelen. Het gaat om verschillende takken van de wintersporten, waaronder schansspringen, short track, alpine skiën, bobsleeën en freestyle sporten waarbij je over de kop enkele mooie stunts uithaalt. Ik kan je direct verklappen dat het spel helaas niet alle sporten die we in Vancouver te zien zullen krijgen volgende maand in deze game verwerkt zijn. IJshockey, het gewone schaatsen wat tegenwoordig de TV-zenders vult bij de publieke omroep, biathlon, curling, het zijn enkele disciplines die achterwege zijn gelaten, en dat is jammer, want veel sporten in het spel lijken identiek aan elkaar. Zo zul je al snel merken dat de gameplay van het snowboarden, vrijwel hetzelfde is als die van het skiën, en dat maakt het dus sneller saai. In feite heb je dus iets meer dan 5 echt totaal verschillende sporten die afhankelijk iets unieks kunnen brengen, en dat is zonde.
|
| |
Ik kan de tour mode niet vinden!
Het ontbreken van de grote hoeveelheid sporten die je zou verwachten is niet het enige kritiekpunt, want ook de game modi zijn te karig afgewerkt. Zo heb je een free play mogelijkheid waarbij je simpelweg een sport naar keuze kunt afwerken, en waarbij je het opneemt tegen een drietal andere tegenstanders (zij het online of A.I.), en is er de challenge mode, en dat is de enige echte mode die je zal kunnen plezieren als je het mij vraagt. Hierin heb je namelijk verschillende taken die je tot uitvoering moet brengen in 3 verschillende niveau's. Behaal je een opdracht, dan unlockt er een volgende challenge in een piramideachtige reeks. Je hoeft in principe niet alle challenges in een piramide te behalen om bij de laatste challenge in de klasse te kunnen komen, waardoor het spel toch uitdagend weet te blijven. Met de 30 challenges die er zijn maakt de ontwikkelaar wat indruk, maar aangezien dat eigenlijk het enige echt boeiende is aan het spel mag je concluderen dat de content veel te karig is. Een leuke tour mode zou leuk zijn geweest.
De gameplay is natuurlijk een ander struikelblok waarmee games gebaseerd op de Olympische (Winter)Spelen vaak mee te maken hebben. Ook in deze game is deze zwaar simplistisch en vaak hetzelfde. Het sturen wordt veelal gedaan met de achterste triggers of met de analoge sticks, en kruisje en heel af en toe rondje of vierkantje volstaan in deze game. Het ouderwetse geram op de toetsen is ook weer aanwezig, maar men heeft gelukkig niet al te veel met deze rage uit de jaren 90 in dit spel weten te doen. De gameplay is weliswaar altijd simpel en arcade, maar werkt gewoon goed genoeg voor spelers die niet veeleisend zijn, maar toch hun ervaring bloot willen stellen aan andere mensen. Deze game is namelijk zeker niet makkelijk om uit te spelen, en dan heb ik het over de challenges, die zeker enige tijd nodig hebben, maar wel aardig attractief blijven. Door het ontbreken van variatie in de besturing van sommige sporten, merk je echter al snel op dat het allemaal te veel van hetzelfde is, en dat maakt het spel geen game die je vaak opnieuw en snel achter elkaar zult oppakken.
|
|
Grafisch van deze tijd
Het zijn dus vrij gemengde gevoelens waaruit blijkt dat ik zo nu en dan best plezier heb weten te beleven. Maar helaas werden deze te vaak afgewisseld met mindere momenten, waarbij de gedachte overheerste van: Geef me schansspringen of freestylen, want de rest heb k wel gezien. Waar ik echter weinig over te klagen heb zijn het geluid en het grafische aspect. Het spel ziet er ingame gewoonweg keurig uit en heeft tevens een uitstekende grafische interface die zakelijkheid en stijl weet te combineren met een echte sport-look. De ingame muziek, soms ook herrie, het is maar hoe je het wilt noemen, is eigenlijk niet eens storend en maakt het niet zo'n saaie bedoeling waarbij je constant opgezadeld wordt met slaapverwekkende ijs- en sneeuwgeluiden. Wat dat betreft is het spel goed op weg en kan verbetering geconstateerd worden.
Het is jammer dat het na al die jaren nog steeds schaart aan variatie en innovativiteit in dit soort games. De gameplay is op zich niet slecht maar is te constant en blijft te veel van hetzelfde. Het is wel leuk dat je bepaalde mogelijkheden hebt als het kiezen van een land waarvoor je wilt spelen, maar eigenlijk heb je er helemaal niets aan als je nagaat dat een Tour mode ontbreekt in het spel, net als bekende namen in de verschillende sporttakken. De challenge mode is het enige echt interessante aan het spel naast de aardige online speelfunctie, waarbij je met elkaar de strijd aan kunt gaan op het ijs of op de sneeuw, maar verder biedt Vancouver 2010 de game te weinig speelgenot. Dat gebrek kan de overall kwaliteit van andere aspecten helaas niet camoufleren.
|
| Games verdict: |
Eindcijfer
5.2 |
- Grafisch dik in orde
- Werkt snel en lekker online
- Challenge mode is wel uitdagend |
- Te weinig gameplay variatie
- Een Tour mode zou leuk zijn geweest
- Verveelt vrij snel door te weinig content |
|
|
|
Main
Mafia II
| Uitgever: 
Stemmen: 144
Ik wil niet stoken ofzo :P. Verder is het een matige game, maar ik had ook niet meer verwacht. En een goed artikel.gif)
