|
“Een hels avontuur”
Het jaar van de hack ’n slash
Wie in 2009 gezegd had dat 2010 het jaar zou worden van de hack ‘n slash actie games zou natuurlijk alle nadruk leggen op God of War III. Maar daarmee hebben we het zeker nog niet gehad want in januari kwamen al de nodige slashers uit. Met Bayonetta en Darksiders werden we al flink verwend en in begin februari is het alweer tijd voor een nieuw spektakelstuk, Dante’s Inferno.
|
| |
Wat Dante’s Inferno moet karakteriseren is een betere uitstraling naar buiten toe middels een goed gefundeerd verhaal. Het spel is al tijden een hype maar eigenlijk weet niemand echt waarom. Is het de brute actie? Het aantrekkende verhaal? Of is het simpelweg de gameplay waar we zo naar uit keken? We kunnen het nu eindelijk zelf gaan bekijken, daar waar onlangs al het een en ander uitgeprobeerd kon worden in een demo van het spel. Inmiddels is het gehele spel ook uitgekomen. Dante’s Inferno is een echte hack ’n slash game waarbij hakken met een zeis een belangrijk gameplayelement vormt. Nu had ik persoonlijk wel eens een gevoel van eentonigheid of verveling in de game Darksiders, maar dat is in dit spel absoluut niet het geval. Beide games zijn op zich wel aardig vergelijkbaar, maar begaan toch een iets andere weg. Daar waar je in Darksiders best uitgebreide platformelementen hebt, daar zijn ze in Dante’s Inferno vrij simpel gehouden, en dat houdt de vaart er absoluut goed in. In deze game verveel je je dan ook geen moment, en blaas je door het verhaal heen. De eindbazen staan in de rij voor je om te grazen genomen te worden en dat gaat in een razend tempo, en dat beviel me erg goed moet ik zeggen.
De platformelementen bestaan veelal uit het verplaatsen van objecten en gebruik maken van simpel denkwerk. Het is allemaal een stuk logischer dan je zou denken en zo nu en dan wordt het hakken afgewisseld met wat spring-, klauter- en hangwerk. De eindbazen volgen elkaar snel op net als de upgrades die je in het spel aan je karakter kunt schenken. Upgrades kunnen variëren van een grotere health bar, tot vele vernieuwende knoppencombinaties waarmee je de tegenstanders nog bruter kunt omleggen, en bruut is het zeker. Moeilijk is het allemaal niet, en ook die RPG-elementen, die in het begin nog vrij complex lijken, zijn voor elke leek begrijpbaar. En dat maakt Dante’s Inferno ook direct toegankelijk. De stamboom aan upgrades is logisch, de lineaire gameplay en de controls zijn logisch. Maar dan komen we ook direct bij een minpunt van het spel. De controls en de gameplay zijn namelijk niet van een denderend niveau en lijkt vooral in het begin wennen. De rechter-analoge stick wordt namelijk niet gebruikt om de camera te roteren, maar dient als een snelle ontwijkprocedure. De camera blijft daardoor altijd op een zelfde positie en is dus niet zelf te besturen. Dit zorgt ervoor dat het spel erg lineair is, en dat je een zeer beperkte vrijheid krijgt. Zo nu en dan een kleine doodlopende weg inlopen behoort tot de non-lineaire mogelijkheden, en voegt helaas weinig toe. In de game is een karma-meter aanwezig vergelijkbaar met die van InFamous, welke helaas ook te weinig toevoegt. Zo nu en dan kun je ervoor kiezen om iemand bruut te executeren, waarmee je karma daalt, of juist stijgt als je genade toont, maar het voegt helaas weinig toe aan de herspeelbaarheidswaarde van het spel, iets wat InFamous wel lukte.
|
|
Continu actie
Daar tegenover staat echter een spannend actieavontuur dat onafgebroken doorstoomt naar de finish. Het spel blijft continu bruisen van de actie en dat maakt het een echt plezierige achtbaanrit. Dante’s Inferno is weliswaar geen perfecte game, maar verveelt geen moment, en blijft toch gevarieerd genoeg, vooral door de eindbazen en de schitterende omgevingen die constant weer een nieuwe, helse sfeer neer weet te zetten. De quick-time events, de steeds weer nieuwe combo’s die je via upgrades kunt toevoegen en de steeds weer opduikende cinematics en artworks maken het een geweldig avontuur. Grafisch is het geen geweldige game maar dat wordt goed gecompenseerd door de mooie tussenfilmpjes, die erg levendig overkomen en de afwisselende atmosfeer. Blijkbaar wilde de ontwikkelaar geregeld de nadruk leggen op seksistische content gezien de borsten van vrouwen en eindbazen die geregeld voorbij komen. Soms heb je het gevoel dat men dit wat overdreven vaak naar voren wilde laten komen, en maakt het een wat onserieuze indruk. Het geluidsaspect had verder ook wat indrukwekkender mogen zijn. De stemmen van de characters zijn niet vergelijkbaar met die van Darksiders, die veel meer indruk op mij maakten.
Het mogen duidelijk zijn dat Dante’s Inferno niet de topper is geworden die men had verwacht. De te statische camera is niet irritant maar zorgt voor beperktere vrijheid en ook kwalitatief is het niet de beste game tot dusver. Daar tegenover staat een vrij interessant verhaal met constante actie die je niet loslaat. De quick-time events, de eindbazen en de hack ’n slash actie maken deze game echt vermakelijk en zorgen voor een zeer vermakelijke achtbaanrit, die je misschien zelfs nogmaals zou willen meemaken. De mensen die dan ook een bruut slachtfestijn wensen zullen met deze game zeker aan hun trekken komen.
|
| Games verdict: |
Eindcijfer
8.0 |
- Brute, soms zelfs barbaarse gameplay
- Schitterende cinematics en omgevingen
- Eén grootse achtbaanrit |
- Te statische camera
- Kwalitatief niet de beste game
- |
|
|
|
Main
Mafia II
| Uitgever: 
Stemmen: 144
tja... toch geen god of War .gif)
